Hanneke Koene
Ik ben geboren in 1960 in Roermond en groeide op in een talig Limburgs gezin. Bij ons waren boeken overal, en werden we toen we klein waren elke dag voorgelezen. Wanneer mijn vader ergens in het land moest zijn, kreeg ik altijd een boekje dat hij daar gekocht had. De meeste heb ik nog steeds, al vallen ze uit elkaar van ouderdom.
Na de middelbare school studeerde ik af als kleuterleidster, onderwijzeres en leraar Frans — de handels-economische variant, want ik vond dat ik al genoeg onderwijs had gestudeerd. Pas in 1991 vond ik het werk dat ik bijna dertig jaar zou blijven doen: ik richtte voor Boekhandel Veldeke in Maastricht Kinderboekwinkel De Boekenwurm op. In 1996 stopte Veldeke en ging De Boekenwurm zelfstandig verder tot 2019.
Ondertussen bedacht ik Thuis voor Verhalen — een concept voor schrijvers. Het eerste plan strandde op politiek, een tweede versie in Noorbeek werd weggeblazen door corona. Ik beperkte de activiteiten tot schrijfopdrachten en vrij schrijfwerk.
In 2024 zag ik kans om ergens anders te gaan wonen. In Nederland vreesde ik niets meer te kunnen kopen dan een schimmelig flatje in een achterafbuurt. Dat was anders in Frankrijk. Op mijn zoektocht kwam deze villa in Villefranche-de-Rouergue voorbij, waar ik meteen verliefd op werd. De eigenaar schreef me dat het een huis vol verhalen was — dat leek me een vingerwijzing.
Ik zag meteen dat ik hier een oude droom kon realiseren: schrijvers ruimte geven om ongestoord te werken. Door De Boekenwurm had ik een groot netwerk opgebouwd binnen de boekenwereld en veel ervaring in het beoordelen van kinderboeken. Inmiddels werk ik in Villefranche als correspondent voor La Dépêche du Midi, en ik schrijf nog steeds — voor volwassenen vooral, maar ook aan een kinder-kunstboek.
"Je geloofde vanaf moment 1 in mij en hielp me telkens weer wat verder."
— Michael, opdracht in De Biebbende deel 7: De Toren van Enigma
Winnaar De Nederlandse Kinderjury 2019
Door De Boekenwurm in Maastricht begeleidde Hanneke Koene meer dan twee decennia lang schrijvers op weg naar hun lezers. Dat netwerk en die betrokkenheid neemt ze mee naar Villefranche.
Villa des Mots — Femme d’Action
Hanneke Koene houdt van woorden; ze praat graag, maar leest nog liever. Wat Hanneke vooral kenmerkt is haar daadkracht. Aan goede ideeën nooit gebrek. En ze is een kei in het enthousiast maken van anderen. Ik heb haar jarenlang meegemaakt toen ze in Maastricht de enige kinderboekwinkel in de wijde omtrek runde. Dat deed ze lange tijd op de rand van de financiële afgrond, maar dat hield haar niet tegen om te pas en te onpas wilde plannen uit te voeren, geholpen door een trouwe schare vrijwilligers: schrijvers uitnodigen, contacten onderhouden met scholen, de jaarlijkse Kinderboekenweek plannen én uitvoeren (niemand weet hoeveel werk daar bij komt kijken), het organiseren van speciale, en licht bizarre, Harry Potter-nachten als om middernacht het verkoopembargo van deel zoveel eindigde, in de winkel exposities regelen van bekende en minder bekende kinderboekillustratoren, boekpresentaties, alles wat je maar kunt verzinnen, met als belangrijkste doel: leesbevordering. Natuurlijk wilde ze als winkeleigenaar (eerst samen met Désirée Verbeet, later alleen) zoveel mogelijk boeken verkopen = het hoofd boven water houden. Maar die winkel was niet het doel op zich. Zoveel mogelijk kinderen aan het lezen krijgen, daar ging het haar om. En of dat nou met een filosofisch boek als De wereld van Sofie lukte, of met het zoveelste deel van de Boomhut-serie, dat maakte haar niet uit. Natuurlijk probeerde ze klanten, ouders en kinderen, enthousiast te maken voor mooie boeken, goed geschreven boeken, anders-dan-andere boeken, maar altijd deed ze haar best het juiste boek te vinden voor dat ene specifieke kind. Maatwerk dus, en dat kan alleen maar als je kennis hebt van wat je verkoopt en dus alle, alle boeken leest die in de winkel staan. Of dat tenminste probeert.
Hanneke is in Frankrijk gaan wonen, heeft een prachtige, oude villa gekocht en opgeknapt en is vrijwel meteen gaan netwerken. Volgens mij kent ze inmiddels iedereen in de buurt die er op boekengebied toe doet, en kent iedereen haar. Haar droom was om een plek te creëren waar schrijvers kunnen verblijven, om een week, of twee of drie, in alle rust te kunnen werken aan een nieuw boek. Ze wil die gasten precies geven waar ze om vragen: ze zal je volledig met rust laten als je dat wenst, of af en toe komen kijken hoe het gaat, samen eten – of niet, desgewenst een avondje bijpraten, desnoods een lezing organiseren – ik weet dit laatste niet honderd procent zeker, maar ik ken Hanneke en ik weet dat ze ook in Villa des Mots zal doen wat ze het beste kan: het juiste boek vinden voor dat ene kind. Ze zal je het verblijf geven dat precies aansluit wat jij wenst. Het helpt natuurlijk wel als je aangeeft wát je dan zou willen, want Hanneke kan en doet veel, maar ze kan volgens mij geen gedachten lezen.
“Villa des Mots moet een plek worden waar schrijvers, lezers en belangstellenden kunnen samenkomen. In de tuin, onder de bomen, aan grote tafels, op een podiumpje, in het gras. Kom lezen, kom schrijven, kom kletsen, kom niksdoen.”
Van Hanneke mag het allemaal en ze zal alles doen om ervoor te zorgen dat je terug wil komen.
